امروزه رشد و توسعه جوامع بشری و نیاز روزافزون به انرژی از یک سو و محدودیت منابع نفت از سوی دیگر موجب اهمیت یافتن مباحث ازدیاد برداشت نفت شده است. یکی از روش های مورد استفاده در فرآیند ازدیاد برداشت، تزریق آب هوشمند به مخازن هیدروکربوری است. در تحقیق حاضر تاثیر آب هوشمند بر تغییر میزان ترشوندگی سنگ مخزن کربناته بررسی شده است. در این راستا آب سازند و پنج نمونه از آب هوشمند (آب دریا، آب دریا با دو برابر غلظت یون کلسیم، آب دریا با دو برابر غلظت یون منیزیم، آب دریا با دو برابر غلظت یون سولفات و آب دریا با چهار برابر غلظت یون سولفات) تهیه و با آزمایش پتانسیل زتا توانایی آب ها در تغییر ترشوندگی سنگ مخزن مقایسه شد. در ادامه از توانمندترین آب ها، برای انجام آزمایش زاویه تماس استفاده گردید. براساس نتایج به دست آمده، آب دریا با چهار برابر غلظت سولفات و آب دریا با دو برابر غلظت سولفات به ترتیب موثرترین آب ها در تغییر ترشوندگی سنگ کربناته شناخته شدند. در این ارتباط در هر دو آزمایش پتانسیل زتا و زاویه تماس، آب دریا با چهار برابر غلظت یون سولفات موثرترین آب بر تغییر ترشوندگی بوده و بعد از آن به ترتیب آب های دریا با دو برابر غلظت سولفات، آب دریا و آب سازند قرار داشتند. مقادیر پتانسیل زتا برای نمونه های یاد شده به ترتیب 61/9-، 13/7-، 25/1-و 8/15 تعیین گردید. نتایج حاصله از آزمایش زاویه تماس برای نمونه های نامبرده در ابتدای آزمایش به ترتیب 89/139، 63/136، 68/149 و 13/144 درجه بوده است، که در پایان آزمایش به 10/87، 17/105، 66/135 و 13/143 درجه تقلیل یافت. این نتایج نشان می دهد که در حضور نمونه های آب هوشمند با غلظت کنترل شده یون سولفات، خاصیت ترشوندگی سنگ کربناته به سمت آب دوست بودن متمایل شده، که به نوعی با نتایج آزمایش پتانسیل زتا در توافق است.

نانوفناوری لایه به لایه برای اصلاح خواص سطح مواد جامد از جمله الیاف سلولزی مورد استفاده قرار گرفته است. افزایش جذب افزودنی ها بر روی سطح الیاف سلولزی از نتایج جالب آن است. عامل اصلی در این فرآیند، جاذبه الکترواستاتیکی بین ذرات باردار و سطح یونیزه ماده است. لذا این تحقیق با هدف بررسی تأثیر DS نشاسته، pH و هدایت الکتریکی محیط لایه نشانی نشاسته کاتیونی/آنیونی بر پتانسیل زتای الیاف بازیافتی انجام شده است. بدین منظور، برای هشت مرحله لایه نشانی، سوسپانسیون خمیر الیاف OCC بصورت یک در میان با محلول های نشاستة کاتیونی و آنیونی اختلاط شد. پس از هر مرحله، پتانسیل زتای الیاف اندازه گیری شد. نتایج نشان داد با لایه نشانی نشاستة DS کمتر، مقدار پتانسیل زتا در لایه های کمتر، بیشتر است. در لایه نشانی درpH محدودة تقریبی10-5/7، نیز زتای بیشتری اندازه گیری شد. همچنین در شرایط هدایت الکتریکی کم، پتانسیل زتا احتمالاً بعلت پیکربندی مؤثرتر ذرات نشاسته پیرامون سطح الیاف، افزایش یافته است.

در این مقاله، راندمان اختلاط در جریان الکترواسموتیک درون یک ریزمخلوط گر با زتاپتانسیل غیریکنواخت دیواره برای حالت های مختلف به صورت عددی شبیه سازی شده است. هندسه جریان یک مجرای دوبعدی بین دو صفجه موازی است و جریان مورد نظر تراکم ناپذیر، پایدار و آرام فرض شده است. معادلات حاکم بر مساله، شامل معادلات میدان های پتانسیل الکتریکی داخلی و خارجی، معادلات توزیع غلظت یون های مثبت و منفی (ارنست-پلانک)، معادله ی غلظت گونه ها و معادلات اندازه حرکت اصلاح شده (ناویر-استوکس) برای میدان جریان سیال به روش عددی حجم محدود حل شده است. به منظور اعتبارسنجی برنامه عددی، نتایج تحلیلی یک جریان ایده آل الکترواسموتیک که در آن سراسر دیواره ها باردار می باشد، با نتایج حل عددی به دست آمده مقایسه شده است. نتایج عددی نشان می دهد که با تغییرات زتاپتانسیل دیواره در ناحیه میانی به صورت خطی-صعودی، خطی-نزولی و سهموی برای جریان در یک ریزمجرا، راندمان اختلاط نسبت به حالت زتا ثابت افزایش می یابد. برای دو حالت تغییر خطی زتاپتانسیل، راندمان اختلاط به 86 درصد و برای تغییر سهموی زتاپتانسیل به 75 درصد افزایش می یابد. این در حالی است که با ثابت بودن زتاپتانسیل دیواره در ناحیه میانی، حداکثر راندمان اختلاط 64 درصد می باشد. در حالتی که تنها دیواره بالایی در ناحیه میانی دارای زتاپتانسیل می باشد، نتایج نشان داد که یک ناحیه گردابه ای در جریان ایجاد می گردد. این ناحیه گردابه ای باعث می شود تا راندمان اختلاط به حداکثر (100 درصد) برسد.

زمینه: روش های سانتریفیوژ شیب غلظت (DGC) و ZETA جهت جداسازی اسپرم های طبیعی جهت درمان ناباروری استفاده می شود. مطالعات پیشین نشان داده اند که روش ZETA بیشتر در جداسازی اسپرم های طبیعی با کروماتین سالم نسبت به DGC موثر است. در این مطالعه، هدف ما مقایسه پروتئین متصل شونده به دامنه WW صفحات خلف آکروزومی (PAWP) بعنوان یکی از فاکتورهای مرتبط در فعال شدن تخمک، بین دو روش می باشد. روش کار: نمونه مایع منی از 23 مرد با پارامترهای اسپرمی طبیعی (غلظت، تحرک و مورفولوژی) بر اساس معیار سازمان بهداشت جهانی جمع آوری شد. نمونه مایع منی با محیط VitaSperm شسته و هر نمونه به سه گروه کنترل، DGC و ZETA تقسیم شدند. درصد و شدت PAWP در هر گروه با استفاده از فلوسایتومتری ارزیابی شد. بعلاوه، مکان PAWP در اسپرم ها توسط روش ایمنواستینینگ تعیین گردید. یافته ها: درصد اسپرم های PAWP مثبت بطور معنی داری در اسپرم های جدا شده از روش DGC در مقایسه با گروه های کنترل و ZETA بیشتر بود (001/0>P)، در صورتی که شدت PAWP بطور معنی داری در اسپرم های جدا شده از روش ZETA در مقایسه با روش DGC و کنترل بیشتر بود. پروتئین PAWP بطور عمده در قطعه استوایی و صفحات خلف آکروزومی سر اسپرم در همه گروه ها قرار دارد. نتیجه گیری: اگرچه روش ZETA درصد پایین تری از اسپرم های PAWP مثبت را در مقایسه با روش DGC جداسازی می کند اما این اسپرم ها شدت بیشتری از PAWP را نسبت به روش DGC آشکار نموده اند. لذا اسپرم های جدا شده به روش ZETA، احتمالا شانس بیشتری در فعال شدن تخمک را دارند. با این حال مطالعات بیشتری جهت تایید این نتایج لازم است.